قبل از شیرجه رفتن در حمله ۵۱٪، داشتن درک خوبی از سیستم های مبتنی بر استخراج و بلاکچین بسیار مهم است.

یکی از نقاط قوت کلیدی بیت کوین و فناوری زیربنایی آن ، ماهیت توزیع شده ساخت و تأیید داده ها است. کار غیرمتمرکز گره ها اطمینان حاصل می کند که قوانین پروتکل رعایت می شود و همه شرکت کنندگان شبکه در مورد وضعیت فعلی بلاکچین توافق می کنند. این بدان معنی است که اکثر گره ها باید به طور منظم در مورد روند استخراج ، نسخه نرم افزار مورد استفاده ، اعتبار تراکنش ها و غیره به اتفاق نظر برسند.

الگوریتم اجماع بیت کوین (Proof of Work) همان چیزی است که اطمینان می دهد ماینرها تنها در صورت تأیید گره های شبکه که دقیق بودن بلاک هاش ارائه شده توسط ماینر هستند ، قادر به تأیید یک بلاک جدید از معاملات هستند (یعنی هش بلاک ثابت می کند که ماینر انجام داده است) به اندازه کافی کار کرد و یک راه حل معتبر برای مشکل آن بلاک پیدا کرد).

زیرساخت های بلاکچین

به عنوان یک دفتر مرکزی و توزیع شده غیرمتمرکز

مانع از استفاده هر نهاد متمرکز از شبکه برای اهداف خاص خود می شود ، به همین دلیل هیچ مرجع واحدی در شبکه بیت کوین وجود ندارد.

از آنجا که فرآیند استخراج (در سیستم های مبتنی بر PoW) شامل سرمایه گذاری مقادیر زیادی برق و منابع محاسباتی است ، عملکرد یک ماینر بر اساس میزان توان محاسباتی وی است و این معمولاً به عنوان قدرت هش یا هش ریت شناخته می شود . گره های استخراج بسیاری در مکان های مختلف وجود دارد و آنها رقابت می کنند تا نفر بعدی برای پیدا کردن یک هش بلاک معتبر و پاداش با بیت کوین های تازه ایجاد شده باشند.

در چنین زمینه ای ، قدرت استخراج در گره های مختلف در سراسر جهان توزیع می شود ، به این معنی که نرخ هش در اختیار یک موجود واحد نیست. حداقل قرار نیست که باشد.

اما چه اتفاقی می افتد که نرخ هش دیگر به اندازه کافی خوب توزیع نشود؟ چه اتفاقی می افتد اگر به عنوان مثال ، یک نهاد یا سازمان واحد بتواند بیش از ۵۰٪ از قدرت هش را بدست آورد؟ یکی از پیامدهای احتمالی آن ، همان حمله ۵۱٪ است که به آن حمله اکثریت نیز می گویند.

حمله ۵۱٪ چیست؟

حمله ۵۱٪ حمله احتمالی به شبکه بلاکچین است ، جایی که یک نهاد یا سازمان واحد قادر به کنترل اکثر نرخ هش است و به طور بالقوه باعث ایجاد اختلال در شبکه می شود. در چنین سناریویی ، مهاجم از قدرت استخراج کافی برخوردار است تا عمداً ترتیب معاملات را حذف یا اصلاح کند. آنها همچنین می توانند معاملات را که هنگام کنترل انجام می دادند معکوس کنند – که منجر به مشکلی در هزینه های مضاعف می شود.

یک حمله اکثریت موفقیت آمیز همچنین به مهاجم اجازه می دهد تا از تأیید برخی یا همه معاملات جلوگیری کند (انکار سرویس معامله) یا از استخراج برخی یا سایر ماینرها جلوگیری کند ، در نتیجه آنچه به عنوان انحصار استخراج شناخته می شود.

از طرف دیگر ، یک حمله اکثریت به مهاجم اجازه نمی دهد تراکنش های کاربران دیگر را معکوس کند و همچنین از ایجاد و پخش تراکنش ها در شبکه جلوگیری کند. تغییر پاداش بلاک ، ایجاد کوین از هوای نازک یا سرقت کوین هایی که هرگز متعلق به مهاجم نبوده اند نیز به عنوان رویدادهای غیرممکن ارزیابی می شوند.

 

حمله ۵۱٪ چیست؟ Attack %51

احتمال حمله ۵۱٪ چقدر است؟

از آنجا که زنجیره بلاک توسط شبکه توزیع شده ای از گره ها نگهداری می شود ، همه شرکت کنندگان در روند دستیابی به توافق همکاری می کنند. این یکی از دلایلی است که تمایل آنها به امنیت بسیار زیاد است. هرچه شبکه بزرگتر باشد ، محافظت در برابر حملات و تخریب داده ها نیز بیشتر است.

وقتی صحبت از بلاکچین های Proof of Work می شود ، هرچه میزان استخراج ماینر بیشتر باشد ، احتمال یافتن راه حل معتبر برای بلاک بعدی بیشتر است. این درست است زیرا استخراج شامل هزاران تلاش برای هش کردن است و قدرت محاسباتی بیشتر به معنای آزمایش های بیشتر در ثانیه است. چندین معدنچی اولیه برای کمک به رشد و امنیت آن به شبکه بیت کوین پیوستند. با افزایش قیمت بیت کوین به عنوان یک ارز ، تعداد زیادی استخراج کننده جدید با هدف رقابت برای جوایز بلاک (که در حال حاضر ۱۲٫۵ BTC برای هر بلاک تعیین شده است) وارد سیستم شدند. چنین سناریوی رقابتی یکی از دلایل امنیت بیت کوین است. استخدام کنندگان اگر انگیزه ای برای اقدام صادقانه و تلاش برای دریافت پاداش بلاکی نداشته باشند ، انگیزه ای برای سرمایه گذاری در منابع زیاد ندارند.

بنابراین ، یک حمله ۵۱٪ به بیت کوین به دلیل بزرگی شبکه بعید به نظر می رسد. هنگامی که زنجیره بلاک به اندازه کافی بزرگ شود ، احتمال اینکه فرد یا گروهی مجرد قدرت محاسباتی کافی برای غلبه بر سایر شرکت کنندگان را داشته باشد ، به سرعت به سطوح بسیار پایین می رسد.

علاوه بر این ، تغییر بلاک های قبلا تأیید شده با رشد زنجیره دشوارتر می شود ، زیرا همه بلاک ها از طریق اثبات رمزنگاری به هم پیوند می خورند. به همین دلیل ، هر تعداد تأییدیه بیشتر ، هزینه های تغییر یا برگشت معاملات در آن را افزایش می دهد. از این رو ، یک حمله موفق احتمالاً فقط می تواند تراکنش های چند بلاک اخیر را برای مدت کوتاهی اصلاح کند.

برای فراتر رفتن ، بیایید یک سناریو را تصور کنیم که یک موجود مخرب انگیزه سود نداشته باشد و تصمیم بگیرد فقط برای از بین بردن شبکه بیت کوین ، صرف نظر از هزینه آن ، حمله کند. حتی اگر مهاجم موفق شود شبکه را مختل کند ، نرم افزار و پروتکل بیت کوین به سرعت پاسخ داده شده و به عنوان پاسخی به آن حمله سازگار می شود. این امر مستلزم آن است که سایر گره های شبکه به توافق برسند و در مورد این تغییرات به توافق برسند ، اما این احتمالاً در شرایط اضطراری خیلی سریع اتفاق می افتد. بیت کوین در برابر حملات بسیار مقاوم است و امن ترین و مطمئن ترین ارز رمزنگاری موجود محسوب می شود.

اگرچه دستیابی به قدرت محاسباتی بیشتر از بقیه شبکه بیت کوین برای یک مهاجم کاملاً دشوار است ، اما دستیابی به آن برای ارزهای رمزپایه کوچکتر چندان چالش برانگیز نیست. وقتی با بیت کوین مقایسه می شود ، قدرت هش کردن نسبتاً کم برای تأمین امنیت بلاکچین خود دارد. آنقدر کم که امکان وقوع ۵۱٪ حملات را واقعاً فراهم کند. چند نمونه قابل توجه از ارزهای رمزنگاری شده که قربانی حملات اکثریت بودند ، شامل Monacoin ، Bitcoin Gold و ZenCash است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *